سیاهدانه و کندر ؛ سیر و مرزه
دوای صد هزاران درد و مَرده
شدیم غافل ز نعمت های سبحان
دوای درد هر کس حسب ِ برهان
سیاه دانه ریه را چون کند پاک
خوری کُندرُ ؛ آلزایمر؛ شود خاک
درون ِدیزی و خورشتِ پر آب
بریزمرزه شفا بخشد ز غرقاب
دو‌ حبه صبح‌ ناشتا سیر شود میل
شفا اندر شفا حاصل ؛ چنان سیل
دوای درد هر سرما و ؛ ویروس
فرا از زنجبیل ؛ در کل ِ قاموس
نخواندم یا ندیدم گوش کن گوش
چراازبهر سینوس می زنی جوش
نعنا یا کاکوتی را دم نما مانند چایی
شفای اندرون و روده باشد برگ کاهی!