قندیل یخی به حسب ظاهر🌻
شاهکار جهان ؛ خدای قادر 🌻
در برزن وکوی وجمله ی شهر🌻
پوشیده شده ؛ نما تو باور🌻
دیشب ز هوای سرد ِ خانه 🌻
با کاپشن و کت ؛ به کُلِّ شبانه🌻
بیدار نشسته ام ؛ به صد بهانه🌻
در حالت خلسه و کمی خواب🤩
دیدم که خاله ام ؛ چو غرقاب💔
گفتا بگیرتودست من؛منم که بیتاب💔
درپشت سرم؛طاهره(۱) آمده به آداب 🌻
جمعی کثیر سفره و مهمان و تناول 🌻
حیرت زده گشتم که خواهر (۲)به تعامل🌻
غمخوار جهان بود خودش کوهی زغم ها💔
با هم و غمم ؛ ناله چنان زد ؛ به زهرا...💔
بودن همه دور و برم ؛ غریب و آشنا🌻
جمعی عظیم ؛ چو حج و بطحا 🌻

۱--از راهار و رودبار
۲- سکینه